maja 19, 2009

Most zwodzony Tower


Tower Bridge - most zwodzony w Londynie (mylony niekiedy z sąsiednim mostem Londyńskim London Bridge), przeprowadzony przez rzekę Tamizę, w pobliżu Tower of London, od której bierze swą nazwę. Jeden z najbardziej znanych obiektów w Londynie, zbudowany w stylu wiktoriańskim. Jego historia zaczęła się w roku 1872, kiedy to parlament angielski rozpatrzył projekt ustawy dotyczącej budowy drugiego mostu nad Tamizą. Mimo zastrzeżeń zgłaszanych przez zarząd zamku Tower of London ustawa została uchwalona. Postawiono jednak warunek, który został spełniony, styl mostu miał harmonizować ze stylem zamku. Architektem jego był Horace Jones, który zastosował modną podówczas konstrukcję: stalowy szkielet obłożony kamieniem w stylu neogotyckim. Most został ukończony w 1894. Jest mostem zwodzonym, umożliwiającym przepływanie statków oceanicznych do około 40 m wysokości powyżej poziomu wody. Przez pierwsze lata był otwierany nawet 6000 razy rocznie teraz jedynie 400 razy na rok.
Charakterystycznym elementem mostu są dwie wieże główne, połączone u góry dwoma pomostami - kładkami dla pieszych, zawieszonymi 34 m nad jezdnią i przeszło 44 m nad oznaczeniem górnego poziomu w rzece. Środkową część mostu stanowią dwa podnoszone przęsła - urządzenia dźwigowe z przeciwciężarem. Są to dwa gigantyczne skrzydła, każde o wadze 1 200 ton, uniesione w górze, tworzą z płaszczyzną jezdni kąt 86 stopni.
Tower Bridge przecina Tamizę na wschodnim końcu Londynu. Od początku swojego istnienia uznawany był za arcydzieło ówczesnej inżynierii. Porównywano go ze słynną już wieżą Eiffla, zbudowaną pięć lat wcześniej. Potężny, ważący ponad 1000 ton, napędzany parą mechanizm mostu, regulował otwarcie jego środkowej części. Umożliwiał swobodne przepływanie wielkich statków. Stary mechanizm mostu obecnie nie jest już używany. Zastąpiono go nowoczesnym elektrycznym urządzeniem. Nocą most jest oświetlony i widać z niego London Eye oraz budynki, które są budowane w różnych kształtach np. cygara.
Znalazła: Maryla

Wielki Ben


Początkowo nazwa Big Ben odnosiła się do dzwonu z Wieży św. Szczepana (ang. St Stephen Tower), zwanej również Wieżą Zegarową (ang. Clock Tower), należącą do Pałacu Westminsterskiego. Dziś nazwa Big Ben odnosi się często zarówno do dzwonu, jak i zegara, i samej Wieży. Budowę tej neogotyckiej wieży podjęto po pożarze Pałacu w 1834 roku. Inauguracja otwarcia odbyła się 31 maja 1859 roku. Dzwon waży 13 ton. Zegar jest największym zegarem w Wielkiej Brytanii. Średnica każdej tarczy wynosi 7,5 m., wskazówki mają długość 4,25 m. Co kwadrans wybijana jest melodia wzorowana na tej z dzwonu St Mary's Church (University Church) w Cambridge - jest to wariacja na temat kilku taktów z 'Mesjasza' Haendla. O północy 31 grudnia 1923 roku dźwięk zegara można było po raz pierwszy usłyszeć w radio BBC.
Projekt zegara został wybrany w drodze konkursu. Wytyczne, jakim miał sprostać projekt, opracował królewski astronom Sir George Airy. Głównym ich założeniem było precyzyjne odliczanie czasu (do jednej sekundy), który miał być skoordynowany z czasem wybijanym w obserwatorium w Greenwich. Dwa razy dziennie drogą telegraficzną miano podawać czas do obserwatorium, a tam sprawdzać i wysyłać koordynaty. Zegar taki został zbudowany przez Edmunda Bekketa Denisona oraz firmę EJ Dent&CO w roku 1854.
Tarcza zegara została zaprojektowana przez Augustusa Pugina i osadzona w stalowej ramie o średnicy siedmiu metrów, podtrzymującej 312 kawałków opalizującego szkła. Wskazówka godzinna mierzy 2,7 m, a minutowa 4,3 metra. Rzymskie cyfry maja po 60 cm wysokości. Na każdej tarczy widnieje napis Domine salvam fac reginam nostram Victoriam primam (Panie zachowaj naszą królowa Victorię I).
Obecnie zegar jest bardzo precyzyjny choć jego połączenie z obserwatorium zostało zniszczone podczas II wojny światowej. W całej historii zdarzały się jednak opóźnienia. Do największej doszło w 1962 roku, kiedy to w noc sylwestrową Big Ben spóźnił się o 10 min. Przyczyna tego były niezwykle obfite opady śniegu.
Znalazła: Maryla

Twierdza Tower


Tower of London było więzieniem. Podobno nie było stamtąd ucieczki, ponieważ wejście było zaraz nad wodą - podpływano łódkami i tam prowadzono więźniów do celi. Więziono tu m.in. króla Anglii Henryka IV, królową Annę Boleyn, Thomasa More'a, Thomasa Cromwella, żeglarza Waltera Raleigha.
W swej zadziwiającej historii budynek ten był fortecą, więzieniem, pałacem, a nawet służył jako zoo. Słynna budowla (łącznie z Bramą zdrajców) pilnowana jest przez charakterystycznie ubranych strażników, nazywanych Yeomen Warders - a popularnie "Beefeaterami" (ang. beefeater - zjadacz wołowiny). W twierdzy są dziś przechowywane liczne zbroje, bronie, klejnoty i insygnia koronacyjne (królewski pierścień i jabłko oraz berło z krzyżem i największym na świecie brylantem Cullinanem I, a także koronę Brytyjską zdobioną drugim co do wielkości na świecie brylantem Cullinanem II).
Twierdza Tower jest do dziś zamieszkana. Jej społeczność tworzą strażnicy Yeomen Warders wraz z rodzinami, naczelnik twierdzy , urzędnicy oraz kapelan i lekarz.
Symbolem Tower są kruki. Popularna jest legenda głosząca, że tak długo, jak długo na wieżach Tower będą żyły kruki, tak długo trwać będzie imperium brytyjskie. Legenda o krukach jest młoda: powstała w epoce wiktoriańskiej, nie wcześniej, niż z końcem XIX w. Tym nie mniej wiadomo, że kruki mieszkają w wieżach zamku co najmniej od czasów panowania Karola II w XVII w. Wśród strażników Tower jest zawsze jeden (ang. Ravenmaster), którego zadaniem jest opieka nad krukami i ich dożywianie. Inna wersja opisuje, że gdy wszystkie sześć kruków opuści kiedyś twierdzę, Londyn zginie. Aby tak się nie stało spętano im skrzydła i są pilnie strzeżone.
Tower of London, inaczej zwany Twierdzą Tower jest jedną z lepszych i ciekawszych atrakcji turystycznych jakie proponuje Londyn. Przez setki lat była ona siedzibą władców Anglii. Twierdza położona jest nad północnym brzegiem Tamizy, chroni ją kilka rzędów murów i dawne koryto fosy w którym obecnie rośnie trawa.
Wysokość twierdzy to 30 metrów, a grubość murów 3,6 metra.


Znalazła: Maryla

Ogromne arboretum




Współrzędne geograficzne:51°49'N, 19°53'E


Rogów to dosyć duża wieś leżąca ok. 30km od Tomaszowa. I pewnie pozostałaby zwyczajną wsią gdyby nie to, że w 1923r. powstało tam ogromne, przepiękne arboretum. Założone zostało na terenie leśnym. Pozostałością po lesie, który istniał zanim utworzono ogród są około 150-letnie sosny, a także świerki, dęby i graby. W arboretum znajdziemy szczególnie piękne gatunki azalii, różaneczników, a także wielu egzotycznych roślin niespotykanych nigdzie indziej w Polsce. Znajdują się tam też gatunki chronione. Kolekcja arboretum cały czas się powiększa.

Znalazła: Martyna Ł

Szalone kształty La Sagrada Familia




Bezsprzecznie najsłynniejszym "dzieckiem" Gaudiego jest zadziwiająca, przytłaczająca ogromem i wspaniałością wciąż nieukończona La Sagrada Familia, czyli Świątynia Pokutna Świętej Rodziny. W założeniu architekta projekt ten ma przypominać jeden, wielki organizm. W 1882 roku rozpoczęto budowę tej świątyni. Antoni Gaudi, niewiele korzystając z pierwotnych planów skromnego kościoła, nadał swojemu autorskiemu projektowi kształty szalone, bogate w kolorowe mozaiki, ceramiczne ozdoby, motywy roślinne. Monument ten - jak mówił - miał być "kazaniem w kamieniu". Przez następne cztery dekady pracował intensywnie nad konstrukcją, poświęcając jej całkowicie ostatnich 15 lat życia. Podczas prac nieustannie dostosowywał i zmieniał pierwotne założenia. Za jego życia stanęła wschodnia Fasada Narodzenia z trzema portalami: Wiary, Nadziei i Miłości. Nad scenami z narodzin i dziecięctwa Jezusa unoszą się gołębie symbolizujące wiernych. Odnaleźć wśród nich można "radosne tajemnice" Różańca. 1926 rogu Antonio Gaudi zginął pod kołami omnibusa. Po śmierci architekta ukończono według jego planów przerażające i przygnębiające figury mające wyrażać "bolesne tajemnice" Różańca. Każda z ośmiu iglic - na dwanaście zaplanowanych - mierzy ponad 100 m. Każda z nich symbolizuje jednego z dwunastu apostołów. Na zrealizowanie czeka też jeszcze 180-metrowa wieża na skrzyżowaniu naw, mająca wyrażać chwałę Jezusa.
Gdy w 1878 roku Antonio Gaudi odbierał dyplom Escula Tecina Superior de Arquitectura w Barcelonie, rektor uczelni Elias Regent powiedział ponoć: - Panowie, mamy tu dziś przed sobą albo geniusza, albo szaleńca.
Znalazła: Martyna Ł

Bajkowe Casa Batllo Gaudiego


Casa Batlló - jeden z symboli Barcelony, niepowtarzalny, ponad stuletni budynek, wnętrzarski cud świata jest dziś udostępniony do zwiedzania. Gaudi ponoć kierował rękami robotników tworzących fasadę, stojąc na ulicy i wskazując co i jak maja robić. Bajkowe Casa Batlló w 2002 roku zostało udostępnione do zwiedzania z okazji 150 rocznicy urodzin Gaudiego. Trzy lata później, na swoje stulecie, budynek został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Budynek jest jedyny w swoim rodzaju. Falista fasada z balkonikami przypominającymi kształtem dzioby łodzi, lub ptasie gniazda przyklejone do skalistego klifu ozdobiona jest krągłymi polichromiami i katalońską mozaiką trencadis ułożoną z kawałków szkła. Nie można tu znaleźć kątów prostych, tej całkowicie nienaturalnej, uwielbionej przez ludzi formy. Budynek sprawia wrażenie jakby miał zaraz odpłynąć, lub zmienić swój kształt. Konstrukcja promieniuje lekkością i przyciąga jak magnes.
Znalazła: Martyna Ł

Ogród Gaudiego



Barcelona - prawdopodobnie najpiękniejsze miasto w Hiszpanii, stolica Katalonii i jeden z naważniejszych ośrodków kulturowych w Europie, a być może także na świecie. Ale Barcelona to także miejsce, w którym żył i tworzył genialny architekt i inżynier secesyjny, twórca wyjątkowych, niebanalnych i kontrowersyjnych projektów - Antonio Gaudi. Jednym z jego projektów jest ,wzorowany na angielskich projektach tego typu, baśniowy "miasto - ogród" - Park Guell. Na początku ogród miał być osiedlem dla bogatej burżuazji. Prace trwały w latach 1900-1914. Projektu tego Gaudí nigdy nie ukończył. W 1922 roku władze Barcelony wykupiły teren i przekształciły go w park miejski. W 1969 roku wpisano park na listę narodowych dóbr kultury, a od 1984 roku obiekt znajduje się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO. Ogród Gaudiego pełen jest fantastycznych cudów. Kolorowe figurki smoków, bajecznych zwierząt, postaci z mitów. Schodów do głównego pawilonu strzegą wąż na tle flagi katalońskiej i salamandra. Salę Stu Kolumn podpierają 84 słupy zdobione mozaiką ze szkła i ceramiki. Do ich wnętrza spływa deszczówka z dachu. Dach, czyli Gran Plaça Circular (Wielki Okrągły Plac), to olbrzymi taras widokowy z najdłuższą ławką świata mierzącą 152 m, ozdobioną kolorową mozaiką. Z tego tarasu rozpościera się przepiękna panorama Barcelony.
Wyszukała: Martyna Ł